Feestband op maat...jive, rock' n roll, funk, soul, rumba, mambo, cha cha. En dat alles met humor en een knipoog naar het theater.

Tel. 06 55815749

Blingdings, of hoe je het ook schrijft. Wat zijn dat voor dings? Ik doe een gok, zijn dat niet van die blinkende, glitters, tierelantijnen, versiersels op tassen, mobieltjes, heupen, aan oren en om nekken? Oh, daar ben ik gek op. En dat is nu weer mode? Dus ik kan...ik mag...okeee dan, heb er nog schoenendozen vol van, nog van een paar mode's geleden.

Westernlaarzen of anderssoortige tot aan de knie over de broek, lekker stoer. Beetje zigeunerlook, ook leuk! Ik hou niet zo van die 'doe gewoon dan doe je gek genoeg' outfits.

Dit modeseizoen ben ik helemaal in. Maar dat is niet altijd zo geweest. Mijn besluit om  mode niet meer te volgen stond ruim 20 jaar geleden vast. Telkens als ik mijn garderobe had aangepast:...' je loopt voor gek' ...'dit kan echt niet'...ja, maar jij hebt toen toch ook met die overdreven grote schoudervullingen rondgelopen en met die glimmende felgekleurde leggings...'tja, wat lelijk was dat zeg, wat had ik toen een verschrikkelijke smaak'...en die puntschoenen dan, die vond je toen toch ook helemaal het einde, hoe puntiger de punt hoe meer jij ging kwijlen en nu begin je weer te kwijlen bij ronde neuzen...'nou, nee hoor, ik ben gewoon altijd gek op ronde neuzen geweest'...Jezus, je volgt gewoon de mode en daar doe ik niet meer aan mee. Ik draag al jaren wat ik leuk vind, mode of niet...' nou, ik ook' ...niet waar...'wel waar'...wel gloeiende...

Wat heb ik mijn eigen trend vaak moeten verdedigen, maar nu ben ik even helemaal in en zeggen ze: 'wow, wat zie jij er leuk uit'.

Nu maak ik me al zorgen om de volgende mode...' joh, maak je maar niet ongerust, tegenwoordig mag alles'...dat is 't 'em nou juist, dat is nu mode, alles mag, maar voor hoe lang nog?

Dat is raar, ik zat een soepje te eten op het terras van Soup en Zo (hoe kan ' t ook anders) en mijn ex schoof aan. Ha, gezellig, hij nam ook een soepje.

Wij zijn inmiddels zo lang uit elkaar dat onze gesprekken nog slechts gaan over ditjes en datjes. De sneren en verwijten zijn vervlogen. Toch had hij een vraagje:

' Waarom schrijf jij in het NRC over jouw relaties?'

' Huh?'

Hij pakte de NRC van een paar weken geleden, de zaterdag editie. Een artikel over LAT-relaties begon met mijn naam en vervolgens een deel van een stukje dat ik ooit in mijn weblog heb geschreven.

Hoe kan dat nou? Ik vroeg het mijn vriend omdat hij journalist is. Zou hij misschien dit mysterie kunnen ontrafelen? Hij wist me te vertellen dat zoiets in hun vakjargon ' luie journalistiek' heet. Er moet een stukje over LAT-relaties komen en je gaat in Google zoeken. Zo kwam ze dus op mijn weblog terecht.

Kijk, als dat zo makkelijk gaat wil ik ook wel vertellen dat ik weer muzikale overvallen pleeg met nog 2 zangeressen. We zingen 3 liedjes (heel mooi hoor :-) en de jarige of jubilaris is blij verrast en ontroerd. Daarnaast ben ik weer met een SWINGENDE JIVE BAND begonnen.....Google!!! Here I am! :-)

Na 2 weken Ierland (Zuid West, 1 week Kenmare, 1 week Killaloe, wat is het daar mooi en wat zijn die Ieren aardig en ja, best wat roodharigen gezien), is er weer wat ruimte in m' n hoofd.

Na een heen- en terugreis van pakweg 1 1/2 uur vol vliegangst lijkt die stapel achterstallige post een stuk kleiner dan voor mijn vertrek. Nog 1 week vakantie voor de boeg maar dan gewoon thuis, af en toe met vrienden waar ik alleen maar mee hoef te eten of te praten. Lachen mag ook, maar gaat dat niet vanzelf als je vrolijk en uitgerust bent?

Ik ben vrolijk en uitgerust en hoef nog een week lang niet op mijn horloge te kijken, hm...bijna half 2? Even een wasje draaien, nee 2...3? Oh jee  :-)

Wat bezielt een weblogger om elke dag of eens per week of om de maand de pen in de hand te nemen?

IJdelheid? Behoefte aan streling, aandacht? Je mening verder laten klinken dan alleen bij vrienden en familie?

Wat de drijfveer ook moge zijn, de behoefte aan schrijven is het eerste wat in me op komt. Dan de behoefte om gelezen te worden. Een leuke reactie is heerlijk en een hele korte reactie is ook goed.

Heeft webloggen nut?

Wat mij betreft in alle opzichten. Af en toe krijg ik een mailtje van een oude vriend of zakenrelatie die mij gevonden heeft via Google en pas nog vroeg iemand mij heel belangstellend: ' heb jij een weblog???'

Ik moet hier snel weer wat gaan doen want ik ben ijdel, heb behoefte aan streling en aandacht en ik wil graag gelezen worden.

Haar ouders komen uit Marrokko. Fatima is in Nederland geboren. Zij is moslima en haar prachtige lange haren zijn altijd bedekt met een hoofddoek met daaromder een band waardoor er niet 1 haartje meer te zien is. Maar wat is ze mooi, slim en lief en wat is ze ontzettend grappig en vrolijk!

Ze is gek op ons (mijn compagnon en ik) en wij op haar en telkens als ze binnenkomt geeft ze mij en mijn compagnon een enorme knuffel. Mijn westerse compagnon, ik noem haar altijd " de vrouw van Calvijn", begint zowaar grappig te doen en haar mondhoeken wijzen heel wat vaker naar boven. Dat allemaal sinds de komst van Fatima.

Toen Fatima nog maar een week bij ons was kwam haar vader langs met zelf gemaakte kip voor ons in een aardenwerken schaal met een hoge puntdeksel.  Lekkere kip hoor en wat een mooie schaal! " Ja?, vind je die schaal echt zo mooi? Als ik weer eens in Marrokko ben dan neem ik zo' n schaal voor jullie mee.

De kinderen adoreren haar en toen Fatima een keer haar hoofdoek afdeed riep Pietje: ' ooooh....kijk, ze heeft écht haar, wat mooi haar heb je, waarom heb je altijd een hoofddoek om?'

Nog voordat Fatima kon antwoorden riep Marietje: ' ik weet ' t, ik weet ' t, dat komt omdat ze in God gelooft, dat heeft m'n moeder gezegd!'

Fatima gierde het uit van het lachen en wij ook.

Ik respecteer haar geloof en zij mijn ongeloof. Verder lijken we ontzettend veel op elkaar: we houden van het leven, we zijn graag gelukkig en we lachen graag.

Als Fatima later juf is dan wil ik wel weer naar school :-)